Je bent hier:

Post.nl

 

Career@ Collega’s van Post.nl: 

Onmisbaar, ondanks een prachtig automatisch systeem. Jong en oud, licht of donker, hoog- of laagopgeleid, kortom een variëteit aan mensen die in harmonie werken. Collega’s werken hier met plezier en hebben een onbegrensde werkethiek. 

Career@ Cultuur van Post.nl:

Fijne sfeer waar iedereen bereid is elkaar te helpen en verder te brengen. Van een klaagcultuur is geen sprake. Iedereen krijgt kansen, zeker voor hen waarbij de deur bij andere werkgevers dicht bleef. Een win-win situatie en prachtig voorbeeld in wat een werkgever terugkrijgt zodra ze de mens achter de werknemer erkennen en vertrouwen geven. 

Career@ Werkdruk bij Post.nl:

De werkdruk is hoog, fouten zijn menselijk, maar niet wenselijk en het werk is lichamelijk zwaar. Werkprestaties worden continue gemeten om te optimaliseren.

Lees mijn Report@Work hieronder om meer te weten te komen over dit leuke bedrijf! 

Als je op de vacaturesknop klikt, ga je naar de website van de werkgever.


"Ik kan met trots zeggen dat ik bij Post.nl heb mogen werken!"

Het valt mij op dat mensen en dan vooral tieners vissen in een kleine vijver van beroepen die staan voor succes, plezier of spanning. Kleine kinderen daarentegen hebben een grote fantasie, maar ook deze reikt vaak niet verder dan brandweer- of politieman. Gelukkig gaat de creativiteit als het om carrière gaat bij kinderen ook niet verder dan dit. Ik zou er raar van opkijken wanneer zij aangeven dat ze verkoopmedewerker willen worden bij de Burger King, bagagemedewerker bij KLM of medewerker groenvoorziening bij de gemeente waar hij of zij woont. 

Ik gok dat je deze ambities nog nooit hebt gehoord, maar toch zijn deze beroepen er en mensen voeren dagelijks deze beroepen uit. Waarom? Omdat deze diensten noodzakelijk zijn in onze samenleving! 

Ik ga werken bij Post.nl. 

Met dit verhaal in mijn achterhoofd vertrek ik deze ochtend om 06:00 uur naar Haarlemmerliede waar ik uitgenodigd ben om een dienst mee te draaien bij het reusachtige depot van Post.nl. Ik zal tijdens deze dienst ingeroosterd staan en volledig meewerken op de werkvloer. De dienst start om 06:45 uur en na ontvangst van een pasje, werkschoenen en handschoenen start de briefing waarna een leidinggevende aangeeft dat ik mij vandaag nuttig zal maken als ‘runner’. 

Mijn taak als runner is het ondersteunen van alle pakketbezorgers welke in dit centrum worden voorzien van hun leveringen voor de dag. Ik knik naar hem dat ik het snap en loop richting mijn werklocatie, wat ik aantrof was overweldigend. Een hal van circa 100 meter lang waar zowel links als recht 15 deuren zijn voor de postbezorgers en waar een lopende band met 30 aftakkingen alle pakketjes volautomatisch richting de bezorgers sturen. Op iedere aftakking een oranje zwaailicht die volgens mijn taakbeschrijving niet mag knipperen (dan dreigt de band bij de bezorger vol te komen) en dreigt vertraging) en al helemaal niet aan mag blijven staan (de band is vol en het pakketje moet de gehele weg op de loopband opnieuw afleggen, vertraging is een feit) 

"Het advies wat ik van de leidinggevende heb gekregen is om dit in looppas te doen."

Wat ik mag doen is van de ene band naar de andere om de bezorgers te ondersteunen met inladen zodat er geen vertraging zal optreden. Het advies wat ik van de leidinggevende heb gekregen is om dit in looppas te doen wat bij mij al snel resulteerde in rennen voor mijn leven. Het was mijn missie om geen enkel zwaailicht aan te zien en ik kan zeggen dat ik hier redelijk in begon te slagen. De eerste shift zat er op en alle 15 bezorgers gingen op tijd weg.

Wat ik alleen niet doorhad is dat er om het half uur een nieuwe shift was en dat het de bedoeling was dat zowel links als rechts een maximaal aantal bezorgbussen zou aansluiten. Vanaf dat punt geen 15 maar 30 zwaailichten. Mijn conditie werd geschetst en ik merkte dat de eerste druppels zweet al voor 07:00 uur vloeide. Ik moest mijn strategie aanpassen. Rennen werd een stevige looppas en ik leg mij er bij neer dat er wel eens een lamp aanging waardoor een bezorger mogelijk vertraging opliep.

Na de vierde shift zo’n 2 uur later kreeg ik er handigheid in. Het werk was zwaar maar het helpen van een bezorger maakte veel goed. De precisie en snelheid waarmee zij hun busje moeten inladen dwong bij mij zoveel respect af dat ik het geen enkel probleem vond om een stapje harder te lopen. Daarnaast waren de praatjes met de bezorgers erg leuk en verassend te noemen waardoor het nog gezellig was. De tijd vloog omdat ik geen moment stil kon staan en voordat ik het doorhad was het 12:15 uur en waren alle bezorgers op pad om iedereen thuis van de gewenste pakketjes te voorzien. Ergens was ik trots dat het ook door mij kwam dat iedereen op tijd heeft kunnen vertrekken. Nadat ik alle trollies had opgeruimd was het tijd om je collega’s te helpen wat bij post.nl de normaalste zaak van de wereld bleek. Samen uit en samen thuis waarna we met zijn allen richting de kleedkamers gingen.

Meer dan een kort praatje met collega’s was bijna niet mogelijk omdat ik mijn pauze helemaal was vergeten. Los van wat vriendelijkheden en korte gesprekken in de kleedkamer. Wel viel het mij direct op dat er een wilde mix van mensen aanwezig waren. Jong en oud, donker en licht, dure schoenen en goedkopere schoenen, allemaal gezellig onder elkaar alsof ik op een schoolreünie was. Het viel mij al snel op dat bijna iedereen die hier werkte een speciaal verhaal had. 

Ik denk aan de inleiding van mijn verhaal waarin ik mijn vermoeden uitsprak dat niemand als kind wilde werken op een afdeling van de pakketten bij Post.nl. En toch sta ik hier tussen deze mensen. Allemaal uitgelaten en vrolijk. Ik raak nieuwsgierig naar hen, maar helaas zit mijn tijd er vandaag op. 

 “Zonder enige werkervaring, maar wel met een schat aan levenservaring kon zij zich opwerken binnen de organisatie”

Eenmaal thuisgekomen merk ik dat de kilometers die ik tussen de zwaailichten heb afgelegd zijn tol hebben geëist. De gelopen afstand in combinatie met mijn niet ingelopen en te kleine werkschoenen hebben geresulteerd in een blarenfestijn die zijn weerga niet kent. Bekaf plof ik op de bank en geniet stiekem toch een beetje na. Alle bezorgers zijn op tijd vertrokken, goed gedaan.

Een dag later gaat wederom de wekker voor deel twee van mijn ‘report@work’. Dinsdag begint iedereen een half uurtje later en dat geeft mij de gelegenheid om wat blarenpleisters op mijn voeten te plakken en te kiezen voor dunne sokken en sporttenue i.p.v. een spijkerbroek met een overhemd. Een goede keuze zal blijken.

Om 07:00 uur draai ik met mijn auto de parkeerplaats op en met mijn verkregen pasje klok ik in en beweeg ik mij door een soort Fort Knox aan deuren richting de kleedkamer. Ruim op tijd heb ik nog even de tijd om buiten te ontspannen. Ik wordt aangesproken door een collega met een Slavisch accent die mij vraagt hoe het ‘runnen’ ging en dan in het bijzonder met mijn voeten. Ik glimlach en geef aan dat het wel meeviel. We raken aan de praat en ik vraag hem waar hij vandaan komt. De man blijkt uit Bosnië te komen en woont al een aantal jaar in Nederland en is al jaren werkzaam bij deze afdeling van Post.nl. 

De manier hoe hij over dit bedrijf sprak viel mij direct op. Kort samengevat klonk hij trots om hier te werken. Ik vraag hem op de man af waarom de keuze voor Post.nl en het antwoord was even simpel als schokkend. Ik werk hier omdat alleen dit bedrijf mij een kans gaf om te werken. Ik sta versteld over zijn eerlijkheid en ik gaf aan dat ik dit bizar vond. Hij gaf aan dat er op deze afdeling veel mensen werken die moeilijk aan een baan kunnen komen. Mensen met een kras gaf hij aan en doofde zijn zojuist nog gebietste sigaret voordat hij aan de slag ging. Een goede gast en harde werker, verzaakt nooit, gaf een vrouw aan die achter ons zat en een supervisor bleek te zijn. Ze beaamde zijn verhaal en vult aan dat zij zonder enige werkervaring, maar wel met een schat aan levenservaring binnenkwam en zich kon opwerken binnen de organisatie. Inzet en leren, dan kom je er wel, zo gaf ze aan. Ik knikte instemmend en ging samen met haar richting de briefing van de dag.

"Geen tijd om rustig aan te doen."

Een nieuwe dag en ook een nieuwe taak. Vandaag ben ik… Oplader. Cool! Ik loop naar mijn werklocatie aan de andere kant van de loods waar ik gisteren werkzaam was en ik zie direct wat de bedoeling is. Als oplader sta ik nu aan het begin van de lopende band en sta ik tussen de trollies die zorgvuldig gevuld zijn met pakketten. Er worden twee tot de nok toe gevulde trollies bij mij en mijn 14 collega’s neergezet waarna er wordt verwacht dat deze zo spoedig mogelijk worden uitgeladen op de lopende band voor je. Iedere collega heeft een eigen band en je prestaties worden in de gaten gehouden. Geen tijd om rustig aan te doen.

De pakketten dien je op een correcte manier op de lopende band te deponeren zodat de barcode gescand kan worden en het pakket bij de goede bezorger en dus de goede postcode aankomt. Deze simpele handeling zorgt er ook direct voor dat dit zorgvuldig werken is. Net zoals gisteren schiet ik uit de startblokken en ga als een speer. Mijn trollies bevatten vooral pakjes van Wehkamp en Zalando. Ik besluit om de trollies zo spoedig mogelijk leeg te maken wat dan ook spoedig lukt. Met een glimlach zie ik vervolgens dat het continu werk is. Wanneer je trollies leeg zijn krijg je direct twee nieuwe. Deze zijn minder lief voor me daar het nu een trolley met dozen wijn betreft. Topsport!

Tussen het harde werken door geef ik mijn ogen de kost. Ik ben hier immers ook om mijn mening te vormen en geven over het bedrijf en vooral over de werkvloer. Ik zie dat mijn collega’s variëren in leeftijd, geslacht en fysieke gesteldheid. Met verbazing kijk ik naar een vrouw van middelbare leeftijd twee banen verderop die zonder enige moeite alle bol.com pakketten zorgvuldig op de loopband deponeert. Later zal blijken dat ze dit werk al twee jaar doet en het toch omschrijft als een ervaringsvak. Je leert je lichaam kennen en goed gebruiken om soms zeer fysiek te werken, glimlacht ze. Ze geeft ook aan haar sportschoolabonnement jaren geleden is geannuleerd en door haar werk nooit zo fit is geweest. 

“dit is samenhorigheid die ik enkel in militaire dienst heb mogen aanschouwen”

Als ik al dacht dat de tijd kon vliegen tijdens mijn dienst van gisteren is dit vandaag nog heftiger. Ik mag tussendoor 15 minuten pauze nemen en besluit een kopje koffie te doen in een prachtige kantine. Naast de goede koffie neem ik ook een lekker broodje en lees even snel een krantje terwijl ik door een panoramisch raam over de gehele hal uitkijk. Onbeschrijflijk hoe al deze mensen zich inzetten om tot een doel te komen, lees, tijd winnen of in ieder geval niet verliezen. Het lijkt wel een mierenkolonie en dit zeg ik met veel respect. Alle functies lijken naadloos aan te sluiten en iedereen helpt elkaar. Dit is samenhorigheid die ik enkel in militaire dienst heb mogen aanschouwen.

Mijn pauze is snel voorbij en ik sta wederom in de startblokken om de pakketten zorgvuldig op de lopende band te leggen. Een leidinggevende nadert mij met twee volgepakte trollies met speelgoed en mijn scores tot nu toe. Een opsteker, zeker voor een nieuweling heb ik flink de slag te pakken. Ik doe niet voor mijn collega’s onder en volgens de statistieken ‘gooi’ ik met een goed tempo de pakketten op de juiste manier op de band! Missie geslaagd, maar ik ben er nog niet, nog 2 uur te gaan.

De laatste twee uur lijk ik in een roes te zitten. Ik vind het een sport om de trollies zo snel mogelijk te legen. In mijn ooghoek zie ik dat de voorgestapelde trollies al snel minder worden. (het proces om de trollies voor te stapelen zal later nog terugkomen) De laatste trolley staat voor mijn neus en zie dat collega’s die al klaar zijn andere collega’s met volle trollies helpen. Teamwork! Vervolgens met zijn allen weer opruimen en de dienst zit er op. Voldaan kleed ik mij om en ga richting huis waar ik vervolgens geen enkele fysieke inspanning wens te doen… Mijn lichaam geeft nu al goed aan dat ik de hele ochtend met dozen heb lopen zwaaien. 1 kilo, 5 kilo, 10 kilo… en maar doorgaan. Respect voor de mensen die dit dagelijks doen. Wat een doorzetters!

"Is dat het geheim van de werkvloer?"

Ik heb nu een dag rust wat eerlijk gezegd nodig is. Ondanks mijn leeftijd en redelijke fitheid is het werk voor mij zwaar te noemen. De gedachte aan de mensen die dit fysiek zware werk doen en toch plezier hebben, het maakt mij eigenlijk wel trots om daar deel vanuit te mogen maken. Is dat het geheim van de werkvloer? Ik weet het niet maar vermoed het wel.

De laatste werkdag gaat aanbreken, maar een wekker hoef ik niet te zetten. Mijn dienst zal beginnen om 18:45 uur maar ik start om 17:45 om eerst een training te volgen. De avonddienst is net even wat anders dan werken in de ochtend. Allereerst zijn de bezorgers niet aanwezig waardoor ik vermoed dat alles net even wat rustiger zal lopen. Hier zal ik achteraf trouwens flink naast zitten.

Een ideale baan, ook wanneer je daarnaast studeert. 

Ik ben rond 17:30 uur aanwezig en samen met een jonge jongen start ik met mijn training voor de dienst van die avond. Na een kort praatje met mijn medecursist blijkt hij student te zijn en alleen s ‘avonds kan werken daar hij overdag studeert. Hij is licht zenuwachtig voor zijn eerste werkdag en ik stel hem gerust dat het allemaal goed te doen is als je maar inzet toont en luistert. Hij geeft aan dat hij deze baan per se wil hebben. Het uurloon en de werkuren zijn mooi zo geeft hij aan. Beter dan mijn vorige baan als pizzakoerier. Ik knik en we worden vervolgens naar onze trainingslocatie gebracht.

Hier wordt duidelijk gemaakt wat er van ons gevraagd wordt tijdens de avonddienst. Een uitleg van ruim een half uur doet vermoeden dat er hogere wiskunde in het spel is maar dat is overdreven. Wel is het zo dat je voor deze functie goed moet concentreren en moet kunnen puzzelen. Dit is mij op het lijf geschreven! Mijn werklocatie is ditmaal de loopband waar normaal de koeriers hun busje inladen met pakketten. Het verschil is dat ik dit nu mag doen en dat het busje wordt vervangen door trollies. Inderdaad, ik mag nu de trollies vullen die de ochtendploeg morgen weer moet opladen op de lopende band.

"Goed te doen! Totdat!"

Oké, dus 1 lopende band,5 trollies met elk een postcode en ontelbare pakketjes die non stop van de lopende band afkomen. Mijn taak is om het pakket te scannen (met mijn ogen) op postcode en het pakket vervolgens in de trolley te leggen met de correcte postcode. In het begin simpel en relaxed. Muziekje op de achtergrond en mijn trainingsgenoot staat op praatafstand van mijn band te werken. Beetje kletsen over voetbal, zijn opleiding en de gedraaide muziek en tussendoor een beetje werken en zorgen dat de pakketten in de goede trolley komen. Goed te doen! Totdat! Het tempo gaat nu omhoog, een voor een komen de pakketten naar beneden en fouten mogen niet worden gemaakt. Wanneer er een pakket in de foute trolley komt zal deze ook morgen bij de verkeerde bezorger uitkomen met als resultaat: vertraging!

Het tempo gaat omhoog en non stop komen er pakketten naar beneden. Gelukkig ben ik gezegend met een flink talent in Tetris (met die blokjes) waardoor ik een systeem ontwikkel om de trollies zo vol mogelijk te maken. Daarnaast moet de trolley bij het opladen logisch uitgeladen kunnen worden zonder dat alle dozen eruit vallen. Dit vond ik zelf in mijn dienst als oplader een beetje vervelend. 

Na een paar uur neemt het tempo even af en komt een vrouw in een leidinggevende functie langs bij mijn buurman die er al wat langer werkt. Een lichte spanning want de vrouw heeft zijn scorekaart van de vorige dienst. 11 fouten in totaal! Dit betekent 11 pakketten die voor vertraging hebben kunnen zorgen omdat deze in een trolley met een onjuiste postcode zijn gedaan. Vervolgens zijn deze pakketten bij de verkeerde bezorgbus uitgekomen. Tijd is geld! Mijn buurman beloofd beterschap en gaat extra scherp verder met zijn dienst. Daar het mijn eerste keer is zijn er geen scores bekend. 

Een luide bel gaat en er wordt omgeroepen dat de band is vastgelopen. Dit bevestigd dat zelfs de meest geavanceerde geautomatiseerde processen in Nederland afhankelijk zijn van ouderwetse, degelijke mankracht. Het zal een half uur gaan duren en we mogen allemaal pauze nemen. De een gaat koffie drinken de ander gaat even de benen strekken en ik besluit naar het rookhok te gaan. Even kletsen.

"De acceptatie die ik voel is erg groot."

De sfeer in het rookhok is opperbest, iedereen is uitgelaten en het is alsof ik in een bruin café sta. De acceptatie die ik voel is erg groot wat even later ook wordt bevestigd door mijn trainingsmaatje. De bel gaat weer en we gaan weer verder met onze routine. Nog een uur buffelen, scannen en puzzelen. Ik zou het bijna leuk gaan vinden. De dienst die eigenlijk zou stoppen rond 00:45 is door de storing uitgelopen naar 01:15 en niemand lijkt het erg te vinden, ik eerlijk gezegd ook niet. Wederom is het samen uit en samen thuis en ruimen we alles weer samen op. 

Ik loop naar de uitgang en lever mijn handschoenen en pasje weer in en bedank de mensen bij de uitgang voor deze ervaring. Ik groet mijn collega’s, bedank ze voor hun hulp en stap vermoeid en voldaan in de auto richting huis. 

Mijn werk bij Post.nl zit er op.